koldijk.png

Nieuws

GS voornemens om vergunning biovergister Botniaweg in te trekken

Gedeputeerde Staten (GS) van Fryslân zijn van plan om de oude omgevingsvergunningen voor een grootschalige biovergister aan de Botniaweg bij Marrum in te trekken. Op 1 september hebben ze daartoe een ontwerp-beschikking vastgesteld, waarmee tegemoet wordt gekomen aan het in december 2019 ingediende verzoek door Stichting Duurzaam Marrum mede namens omwonenden van meer dan 30 adressen binnen 450 meter en Doarpsbelang Marrum-Westernijtsjerk. Een omgevingsvergunning kan na een zorgvuldige belangenafweging al worden ingetrokken als er drie jaar geen gebruik van is gemaakt, maar hier heeft het dus veel langer geduurd.

Zolang de vergunningen (uit 2008 en 2011) er liggen bleef de vestiging van een biovergister voor de verwerking van 100.000 ton mest en co-producten per jaar mogelijk, wat nadat Engie zich drie jaar geleden terugtrok uit het project, nog als donkere wolk boven de omgeving hing. Daarom is dit voornemen van GS heel goed nieuws voor Marrum. We moeten nog een slag om de arm houden omdat het een ontwerp-besluit is waartegen nog zienswijzen kunnen worden ingediend, maar het moet naar ons idee wel raar lopen wil het nu nog misgaan. Dan is het zaak dat ook het bestemmingsplan wordt aangepast want dat staat mestvergisting op deze locatie nu nog toe. Uitlatingen van wethouder Berends van Noardeast-Fryslân laatst stemmen ons positief dat dit ook goed zal komen.

Het voornemen van GS om de vergunningen te schrappen moest van heel ver komen. Het leek in het voorjaar niet deze kant op te gaan. Uiteindelijk hebben we onze zaak toch nog in een video-overleg met gedeputeerde Hoogland kunnen bepleiten en heeft men op het provinciehuis de voors en tegens nog eens goed van alle kanten bekeken en gewogen. Heel blij waren we ook met de steun door de gemeenteraad en B&W. Dit heeft ongetwijfeld ook positief bijgedragen, hoewel we hebben gehoord dat het besluit vooral gemotiveerd wordt met het feit dat een vergunning o.g.v. de Wet Natuurbescherming op deze locatie waarschijnlijk niet mogelijk is, en de belangen die de omwonenden hebben om gevrijwaard te blijven van de hinder die zo'n installatie zou meebrengen. (Denk alleen al eens aan al het zware transport; het weekend meegerekend gaat het om gemiddeld 35 vrachttransportbewegingen per dag.) 

En dan te bedenken dat de provincie er destijds helemaal niet voor was om zo'n megavergister op deze plek te vestigen. Met argumenten dat het hier om een noodzakelijke verbreding van het mechanisatiebedrijf daar ging en dat bedrijfsverplaatsing niet haalbaar was, is het er destijds doorgedrukt. Een jaar later, in 2012 was het mechanisatiebedrijf echter failliet. Ook de argumenten dat de vergister een functie in de lokale omgeving zou vervullen met aanvoer van mest uit de omgeving en afzet van digestaat bij de lokale akkerbouw blijken in de praktijk niet steekhoudend. Evenmin als het argument van de nabijheid van de biogasleiding die het biogas naar een opwerkingsfabriek in Stiens zou brengen. Deze biogasleiding is er nooit gekomen.

Sinds 2019 is er een industriële biovergister op het bedrijventerrein aan de andere kant van het dorp gevestigd, waarvan de gevolgen nogal wat minder rooskleurig zijn dan destijds voorgespiegeld. Zo ondervinden naastliggende bedrijven behoorlijk veel geurhinder. Voor Marrum is het dan ook een grote opluchting dat het er nu naar uitziet dat er geen tweede vergister kan komen.

Het was een zaak van de lange adem. Een eerder intrekkingsverzoek van enkele omwonenden was destijds niet succesvol. Veel feiten en argumenten zijn ons echter pas later helder geworden en ook het feit dat er de laatste jaren geen stappen gezet zijn door de nieuwe eigenaar en het feit dat de subsidie is vervallen maakten dat het gesternte nu gunstiger was. Het hoger beroep in deze eerdere zaak loopt nog maar dit hoeft mogelijk niet te worden doorgezet als het intrekkingsbesluit over een tijdje onherroepelijk zal zijn.

Stichting Duurzaam Marrum

 Botniaweg foto Rienk Wagenaar

Op de voorgrond het perceel Botniaweg 6 (foto Rienk Wagenaar)